Dinsdag 19 mei 12e wandeldag Bude-Crackington Haven

Gisteravond en vannacht heeft het veel geregend. Buiten ziet het grijs en grauw. ‘s Avonds, na het eten in een restaurant in het dorp Kilkhampton, doet ieder zijn ding. Gertie leest de krant en schrijft haar bevindingen in een schriftje, Anny zoekt de route uit en waar Gerard ons kan ophalen en ik werk mijn aantekeningen van de dag uit. Gerard is bezig met zijn “Gemeni”. Maakt de ludiekste cartoons en liedjes en . Anny is ook aangestoken hierdoor. Nu blijkt de slak van gisteren, de wijngaardslak te zijn.

Discussie, wie heeft gelijk? Zo zullen de namen van bloemen en planten onderweg wrsch. ook niet altijd kloppen daar PlantNet soms aangeeft 85% of iets anders.

Sta naar buiten te kijken en wat zie ik, een vos loopt door de wei tegenover ons huisje. Denk eerst aan een hond, maar aan de staart is duidelijk te zien dat het een vos is. Dat zeggen de andere 3 ook wanneer we samen aan het raam staan te kijken. De vos loopt achter de de stier en zijn koeien om.

Gerard brengt ons weg naar Bude. In het dorp Kilkhampton een opstopping achter een tankwagen met olie. De wegen zijn soms zo smal dat we aan de kant moeten zodat een tegenligger kan passeren. Geparkeerde auto’s maken de weg in het dorp nog smaller. De keuze van ons huisje, door Gertie uitgezocht, ligt perfect voor het brengen en halen in het midden. Om 9.30 zijn we in Bude. Anny en Gertie lopen naar Sandymouth terug en gaan naar rechts.

Ik ga naar links verder,  daar waar ik gisteren geëindigd ben bij het Bude kanaal. Dit kanaal is 50 km lang.

Via een sluisje steek ik het kanaal over, dat hier in zee uitmond. Kom langs de 8 hoekige toren op Compass point en verlaat Bude. Stormtoren genaamd. Vroeger werd hij gebruikt als kustwachtpost. Om schepen in de gaten te houden en de ruige kustlijn te bewaken.

Konijnen beheren dit terrein, te zien aan de vele holen en keutels.

Heb de wind recht op kop. Op een gegeven moment staat er een bord, pad afgesloten en moet ik omlopen via een geasfalteerde weg. De klif is aan het afkalven.

Zie regelmatig borden met te koop van vakantiewoningen en cottages.

Vandaag veel slakken, eentje heeft een geel huisje met strepen. De gele bandslak. Natuurlijk door het vochtige weer momenteel.

Op het eind van het pad, een grote steen met beschilderde herinnering stenen, met ieder een eigen boodschap.

Af en toe bekruipt me het gevoel dat ik tijdens deze wandeling veel met verlies en rouw te maken heb, door al die bankjes en stenen. Volg een duinpad en een stuk over het strand van zand en stenen. Vandaag echt weer voor surfers zo te zien.

Vind het heerlijk lopen, alleen met mijn gedachten, geen woord hoeven te zeggen en me toch niet eenzaam voelen. De zon komt af en toe door, de wind blijft sterk en ik krijg twee keer een regenbuitje. Een modderpad met stekelbrem volgend en vele trappen omhoog gaat het pad verder. Bovenop de top staan de 4 Duitsers waar Anny in Westword Ho! mee gesproken heeft. Ze zijn uitgeput en gaan kleren wisselen. Daar hadden ze beter even mee kunnen wachten, het begint te regenen. Ze vinden het “swierich”. Dan loop ik een stukje met een Engelse vrouw, woont in Widemouth Bay, dorp in de buurt, ze gaat een rondje klif lopen. Haar man loopt niet mee. Ze hebben een boerderij met schapen en “beef cows”.  Vleesvee dus. Praat nog met een Engelsman die dezelfde dag als ons is vertrokken in Minehead 8 mei. Draagt rugzak maar geen tent. Hij geeft de voorkeur aan een schoon bed, heerlijke douche en een goed Engels ontbijt, zegt hij en hoopt  5 juli in Poole aan te komen. Tref eveneens de man uit Tasmanië. Het valt hem zwaar. Had gisteren een rustdag genomen daar hij de dag eerder een blaar had opgelopen vanuit Hartland Quay naar Bude, 27 km in een dag. You are very strong, zegt hij. Een grote kudde grazende koeien passeer ik. Probeer er zo goed mogelijk langs te lopen, koeienvlaaien vermijdend. Via een overstap hekje kom ik in de volgende wei.

Weiland na weiland. Schaap na schaap.

Een vogeltje fluit er aardig op los. Anny zoekt het op is een mannetjesvink.

Om 13.15 in de luwte van de beboste vallei na 13.5 km neem ik pauze bij een watervalletje.

Twee voorbijgangers laten me weten dat er nog 3 flinke beklimmingen komen, wat er achteraf 4 zijn, voor ik afdaal naar Crackington Haven.

Later waarschuwt me nog een Duits stel, dat ik goed moet opletten daar het pad heel modderig en stijl is met stenen en de wind me zo van de klif kan afblazen.

De wind fluit me inderdaad om de oren en het valt niet mee om rechtop te lopen. Ze kwamen al 10 jaar hier en hadden nog nooit zo’n harde wind en koud gehad. Op het pad ligt de rups van de foxmot.

Om 14.45 uur ben ik heelhuids beneden op de parkeerplaats na 17.5 km lopen en 450 meter stijgen en dalen en 3024 trappen. Wie komen eraan? Gerard, Gertie en Anny. Just on time. Had een uur eerder locatie gedeeld. Gaan nog iets drinken in een cafeetje. De man uit Tasmanië komt een half uur later, zijn vrouw zit al op hem te wachten. Hij is aan het einde van zijn kunnen op dat moment. Zijn vrouw maakt nog een foto van ons twee. Zegt sorry dat hij niet opstaat. Heeft het helemaal gehad.

 Wij gaan naar ons huisje. Douchen en rond 18 uur eten. In de pub is het druk. Een huisband, Hoots genaamd die regelmatig hier optreed speelt Iers,  Schotse muziek met doedelzak, accordeon en gitaar. Ze zingen niet.

Dan komt er een groep forse dames, kleurrijk gekleed met dartshirt, een enkele met blauwe haren en piercings binnen. Ze oefenen iedere dinsdag in deze pub. Na iedere worp gaan ze naar buiten roken. Ze vroegen zich af waarom wij zo dun waren? Sportiever misschien. En wij vroegen ons af waarom zei zo dik zijn?