Zondag 17 mei 10e wandeldag Hartland Quay-Morwenstow

Wandeldag 10. Zondag 17-5-2026.

De foto’s van: zoek het verschil zijn natuurlijk weer door Gerard op een ludieke wijze aangepast. Een lastige om echt van nep te onderscheiden. Je blijft lachen. Tevens heeft Anny me de route voor vandaag op de app Organic Maps gezet. Om het debacle van gisteren toen ik beide zusjes kwijt was en ik ze niet kon bereiken en de verkeerde afslag had genomen, niet meer kan gebeuren 😊.Anny besluit om vandaag niet mee te gaan. Haar linkerknie waar ze een bandje omheeft tijdens het lopen speelt op. Niet gek na zoveel klimmen, dalen, springen en andere capriolen die we dagelijks uithalen. En ze heeft twee nieuwe heupen. Knap dat ze daarmee alles zo goed kan. 
Wanneer we naar Hartland Quay rijden via allerlei kleine binnenwegen om daar te starten, vraag ik me af waarom rijdt men in Engeland links? Stamt schijnbaar uit de middeleeuwen waarin ridders te paard elkaars pad kruisten. Veel van die ridders droegen een wapen bij zich. Omdat ze meestal rechtshandig waren, lag het voor de hand dat ze met hun paard aan de linkerkant van de weg reden. En omdat het UK niet door Napoleon werd veroverd, die het rechts rijden invoerde, bleven de Britten vasthouden aan de linkerzijde. In 1835 werd dit officieel vastgelegd in de wet. 
Om 9 uur na foto sessie gaan Gertie en ik op pad.



 Na een half uur besluit ze om te stoppen. Ze is kort van adem tijdens de klim en kan zich niet bekomen op vlakker terrein. En besluit terug te gaan. Zij heeft 28 juni 2023 een hartoperatie ondergaan in Rotterdam ivm lekkende hartklep en gaatje tussen boezem en kamer. Of dit een rol speelt of over vermoeidheid? Ik wik en weeg wat te doen en overleg of ze alleen terug durft te gaan, anders ga ik mee. Geen probleem zegt ze en dan besluit ik om alleen verder te gaan. 8 km loop ik alleen. Kom geen mens meer tegen in dit verlaten uitdagende landschap, goed oplettend dat ik geen eikelsymbool mis. 




Bij een bank staat dat hij gemaakt is van hout van de Green Ranch tanker die 18-11-1962 hier op deze kust  vergaan is. 


Loop een graspad, schopbreed dat een maaibeurt kan gebruiken. 


Mijn broekspijpen zijn al nat van het kort heftige regenbuitje even eerder en nog meer door het hoge natte gras. Had geen tijd om de gamachen aan te trekken. Zo snel komt de regen die je wel aanziet komen.  Broek droogt snel door de wind, dat scheelt. Een mus, geen roodborstje volgt me een tijdje en wipt van de ene op de andere struik al kwetterend. 


Ik heb nooit geweten dat Engeland zo’n grillige kustlijn heeft met zoveel kliffen, die allemaal een naam hebben. Teveel om te onthouden. 



Zie weer andere soorten planten en bloemen. Een witte schermachtige, wilde peen zegt PlantNet. Dan de rode veldzuring, bloeiende heide, een soort wit roosje en een heel klein vetplantje tussen de rotsen. 





Lucht kijkt opeens grijs en ja hoor daar zie ik weer een regenbui als een waas vanaf zee aan land komen. Regenjas houden we aan. 


Om 10.45 uur, op een van de kliffen heb ik bereik, gauw appje naar het SWCP groepje kijken of Gertie goed is aangekomen. Anny antwoord dat ze er net aankomt en alles goed is. Gerard was net terug in onze cottage toen ze belde. Een half uur met de auto heen en terug. Toch handig taxi Gerard. Heeft me toch beziggehouden. Op een bordje staat Welcombe Mouth. Is de naam van een afgelegen baai en strand net over de grens van Devon en Cornwall. Vertaling: De plek waar de rivier de zee in stroomt”. Het nabij gelegen dorpje heet dan ook Welcombe. Constant beukt de zee vlak onder me op de scherpe uitstekende rotsen. Dan passeer ik de watervallen van Spekes Mill, nu een klein stroompje dat omlaag klettert. Over grote ronde stapstenen steek ik over. 



Dan gaat het grote klimmen beginnen. Het pad is op plaatsen opgeknapt met nieuwe treden. Wanneer ik eenmaal boven ben staat er een oudere man op een bankje foto’s te maken. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Nederland. Hij heeft met zijn vrouw in 25 jaar het SWCP gelopen. Steeds weekenden. Nu lukt dat niet meer. Hij is 87 en zijn vrouw 85. Die kan niet meer zover lopen. Hij is hier om herinnerings foto’s te maken omdat ze hier zo graag zijn gekomen. Vraag of hij een foto van mij kan maken. Graag. 


Vind het jammer dat ik geen van hem heb genomen. Zo’n kranig mager mannetje. 
Voor me loopt de Zwitserse met rugzak van 12 kg. Wat ben ik blij dat die van mij maar 3-4 kg is. De  andere 2 Zwitserse dames had zei ook nog getroffen. Die waren elk alleen verder gegaan door miscommunicatie. 6 weken met elkaar optrekken en je niet goed verstaan lijkt me ook lastig. Gelukkig hebben wij hier geen last van. We doen alles in overleg. 
Ineens een klein huisje hoog op een klif, uitkijkend op zee. De deur staat open. Ga er natuurlijk naar binnen. Blijkt het huisje van Ronald Duncan te zijn. 1914-1982. Was een Engelse schrijver, dichter en toneelschrijver van Duitse afkomst. Die tegenwoordig vooral bekend is om zijn gedicht” The horse”. Hij was ook boer en paardenfokker en woonde, werkte het grootste deel van zijn leven in Noord-Devon. 



Hierna steek ik na 10 km om 12 uur via  een klein bruggetje de grens naar Cornwall over. 




Op het hek staat bordje: farmersland. Boerenland, sluit de poort.

Dan komen er weer ontzettend veel trappen zigzaggend omhoog. 




Ben ik net boven begint het te regenen. De wind waait zo hard dat ik moet oppassen dat ik niet van het pad geraak. Ga beetje beschut zitten op een trap totdat de regen overwaait. Net op tijd zie ik de afslag naar Morwenstow, waar ik om 13.45 uur ben na 14.5 km en  2480 trappen. Heb contact met Anny net voordat telefoon leeg is, zodat Gerard me kan ophalen. Om 14.15 uur ben ik terug in de cottage. Anny en Gertie hebben 7 km gewandeld richting Duckpool waar we morgen met het SWCP langskomen. Na het douchen maak ik nog een praatje met de boer, eigenaar van deze cottages. Dat het in Engeland voor de
kleine boeren ook niet  gemakkelijk is. Ga met hem de grote stier bekijken en 3 koeien waarvan eentje net gekalfd heeft. 


Ze staan in een open potstal met mest van een meter dik. De stier mag over een paar dagen de wei in, waar het jongvee graast. Die kan z’n lol op 🙃


Sluit mijn dag af met ludieke cartoons van Gerard


De fire girls met genoeg power.