Dag 2 vrijdag 8-5-2026. 1e wandeldag van Minehead naar Porlock Weir

Heb onrustig geslapen na mijn schrijversleed. Wat achteraf nog goed is gekomen. Gedroomd over een koffer dat nog  groter was dat het zelfs niet eens in de aangepaste auto van Gerard paste. Start de dag met een heerlijk Engels aangepast ontbijt. Omelet met kaas, tomaat en champignons. Laat dit toch een portabello zijn. Geliefd bij de Engelse maar niet door mij. Deze champignon is zo ver gegroeid dat zijn lamellen zwart zijn. Anny heeft met bacon dat ze ook erg dik vond en Gertie heeft een echt Engels ontbijt met worstjes, bloedworst, ei, rösti, tomaat, maar zonder de bonen. Net na 9 uur vertrekken we gepakt en gezakt. We hebben er zin in en het weer is perfect. Het bronzen beeld dat twee handen vormt die een wandelkaart vasthouden is het officiële startpunt van het SWCP. South West Coast Path dat 1014 km lang is. Langs de weg staat een camper met de tekst: Living the dream. Daar zijn we mee bezig. Voor Gertie is dit haar eerste echte uitdaging na het stoppen met werken na bijna 45 jaar bij dezelfde onderneming gewerkt te hebben. Anny en ikzelf heb diverse camino’s in Spanje gelopen. We komen op het eerste stuk veel honden uitlaters tegen. Met hun grote, klein, dik en dunne honden. We groeten vriendelijk en dat wordt gewaardeerd. Komen tijdens de hele verdere dag regelmatig andere wandelaars tegen. Gauw genoeg begint de eerste klim. In de luwte van de kliffen op een prachtige geïsoleerde plek uitkijkend over het Bristol Channel ligt een boerderij. Greenaleigh Farm genaamd. Schapen grazen op de groene hellingen. In januari- februari heeft het veel geregend zodoende is het overal mooi groen vertelde de taxichauffeur van gisteren. Net voor deze boerderij gaat het pad links stijl omhoog door nog meer beboste hellingen van North Hill. We zien zoveel mooie struiken en bloemen. De gele gaspeldoorn met zijn stekels, het bosviooltje, hellingen met beginnende bosbessen, overvloedige boshyacinten, bloeiende rhododendron, heide, meidoornhagen en bomen, ontluikend vingerhoedskruid en heel veel varens. Vogels fluiten er vrolijk oplos. Soms lijkt het dat ze vite, vite, vite fluiten. Snel, snel, of vlug, vlug is de vertaling ze kunnen ons wat. We doen het rustig aan. Snel is ook niet mogelijk. Je moet echt goed opletten hoe en waar je je voeten zet op de ongelijke, soms zeer stenige paden. In de verte horen we de koekoek. We genieten volop van alle vergezichten. Na iedere heuvel is het landschap weer anders. Na 8 km om 11.30 uur nemen we in de luwte een korte pauze. We zien in de verte een eenzaam bootje op het Bristol Channel. Het glinstert in de zon. Een voorbij gaande wandelaar heeft een affiche met QR code op zijn rugzak. Op mijn vraag naar de reden vertelt hij dat hij voor iedere km dat hij loopt gesponsord wordt ivm kankeronderzoek naar de NET ( Neuro Endocriene Tumor) die een zeldzame vorm van alvleesklier kanker veroorzaakt. Steve Jobs de mede oprichter en topman van Apple is hier aan gestorven 5 oktober 2011. ( Heb ik opgezocht). Net voordat we in het enige dorp dat we vandaag op de route tegenkomen, gaan we aardig zigzaggend down Hill. Flinke aanslag op de knieën. Wanneer we beneden aankomen knikken de knieën. Er komen ons zelfs 2 mountainbikers voorbij. Dat lijkt me nog lastiger. Rond 13.30 uur na 12 km komen we in Bossington. In de Kitnors Tea garden nemen we een langere pauze met weer heerlijk Engels gebak. Dat hebben we verdiend. De huizen in dit gehucht zijn veelal geel gepleisterd en hebben rieten daken. Veel huizen zijn in het bezit van National Trust. Is een natuurbeschermings organisatie in Engeland dat zich inzet voor het behoud van erfgoed en natuur. Je kunt er lid van worden. Hierna lopen we door een schorrengebied dat ontstaan is na een storm in 1996 toen de grindrug die het strand vormt en het achterland beschermde is doorgebroken. Het akkerland is verwoest, maar er is een vogelrijk natuurreservaat ontstaan. Er staan ook veel dode bomen. Een soort van verdronken bos. Stonehenge zou ik zeggen. Het laatste stuk gaat over het moeilijk te belopen kiezelstrand van Porlock Ridge dit loopt door tot het dorp Porlock Weir. Eindpunt van deze dag waar we om 15.30 uur zijn na 19 km gelopen te hebben. We overnachten in The Bottem Schip Inn. Een historische, traditionele pub met een rieten dag gelegen aan de haven. Waar we vanavond een cheeseburger met koolsalade en dikke friet eten. Een perfecte afsluiter van een enerverend dagje. Het kleine getijdehaventje van Porlock Weir kan door een sluis afgesloten worden waardoor het water ook bij eb in het haventje blijft staan. Dat is nu niet het geval. Verschillende bootjes liggen op het droge. De foto’s bij dit verslag komen nog. Ga niet meer proberen ze ertussen te zetten. Ben ik straks weer alles kwijt. Dat gokje waag ik niet.  🤓