Maandag 11-5 5e dag en 4e wandeldag van Combe Martin -Woolacombe

Ben benieuwd hoe Gertie in haar Queensbed geslapen heeft. Is een immens groot protserig kleurrijk bed. Dat van Anny en mij was als enkel bed opgemaakt. Tijdens het eten gisteravond heeft de eigenaar het als twinbed opgemaakt. 😊 Het weer lijkt goed, de zon schijnt en er zijn sluierwolken. We zijn van de provincie Sommerset nu in Nord-Devon aangekomen.                            Het eikelsymbool op het SWCP is het officiële markeringsteken voor National Trails in Engeland. (Langeafstand routes) Het staat op paaltjes, hekken en borden om wandelaars vanuit het beginpunt in Minehead tot Poole te gidsen waar het eindpunt van deze route is na 1014 km.  Niet voor ons. Wij lopen tot Bude in 13 wandeldagen tot woensdag 20 mei. Krijg van Gertie nog Engelse les, daar mijn uitspraak van woorden niet altijd Engels klinkt. Tevens heb ik vanmorgen geleerd dat wanneer ik ei vraag dat dit wel done moet zijn anders is het een spiegelei waar ik me van gruwel. Maak nog snel een gat in mijn wollen sok dicht met een enkel draadje. Heeft helaas niet gebaat en ze gaan niet verder mee. Bagage minder 🤓. We maken nog een foto voor vertrek even na 9 uur. De weg gaat al direct stijgen. Langs een fuchsia haag gaan we het smalle pad op. In een tuin staan een kleurrijke man en vrouw met een giraf. Gigantische bomen langs het pad die een mooie haag vormen. Het eerste nationale park gaan we in. “Golden Cove”. Een cove is een kleine, beschutte inham of baai met een smalle ingang voor het water. Even verder staat een zwart tentje tussen het groen. Lijkt zo uit de film “ Het Zoutpad” gekomen te zijn 😊. Via een grote camperplaats Wathermouth Valley, waar het nu nog rustig is gaan we verder langs een haventje met zeilboten. Vandaag zal de heftigste dag zijn met lastige beklimmingen en afdalingen. Onnoemelijk veel trappen krijgen we voor de kiezen. De lange broek komt weer goed van pas. De berenklauw staat veelvuldig langs het smalle pad en deze veroorzaakt brandwonden. Anny had gisteren zelfs een teek op arm en been. Dus de broek in de sokken. We komen regelmatig “ bekende” tegen. De meeste wandelen dezelfde afstand. Wanneer we een geasfalteerde straat oversteken dan is het goed opletten, er zijn geen zebrapaden. Opeens ben ik mijn pen kwijt, gelukkig heb ik een reserve in mijn rugzak. Zou anders aardig onthand zijn daar ik tijdens het wandelen aantekeningen maak op het kleine blokje van “ Lenders”. Prei en aspergeplanten specialist in Kessel. Laat Anny toch mijn pen gevonden hebben 😊. We verlaten de bossen van Hillsborough en zien in de verte Ilfracombe liggen. De eerste wat grotere plaats langs het pad. Het is duidelijk een vissersplaats. Overal staan viskorven en visserij benodigdheden. Een enkele boot ligt in de kleine haven. Het lijkt een drukke toeristische plaats, nu zijn er al veel toeristen. Op de kop van de haven staat een gigantisch beeld “ Verity”. Weegt 25 ton en is 20.25 meter hoog. De zwangere vrouw houd in een hand de weegschaal van gerechtigheid en in de andere een zwaard, terwijl ze bovenop een stapel wetboeken staat. Voor de helft is ze naakt en de andere helft is open zodat o.a. de foetus blootligt. Daniel Hirst, de maker heeft zijn werk omschreven als een moderne vorm van waarheid en rechtvaardigheid.
De Sint Nicolaas kapel hoog op de top van de klif  gelegen laten we mooi zo als hij is. Ondanks dat het de oudste werkende vuurtoren van het land is. We hebben al zoveel geklommen tot hier. Pauze om 12 uur na 10 km bij The Bay bakery hmmm. gebak en zeer verdiend. De scone met rozijnen is heerlijk warm. Er volgen verschillende nationale parken. Op een bankje uitkijkend op een klif staat een toepasselijke tekst: For all those we have Loved and lost. Om 14 uur betrekt de lucht en we krijgen nog een staartje van motregen mee net voordat we in Lee Bay zijn na 14 km. Verder via Lee National Park naar Damage Cliffs. Volgende hoogste punt staat een vuurtoren Bull Point uit 1879. Lijkt nu toch echt opgeknapt. De wind suist ons om de oren en bij slecht weer zou je anders moeten lopen. Om 15.15 uur korte pauze nadat we weer heel wat ongelijke trappen hebben gehad. Ik noem het “ springtrappen”, daar ze allemaal ongelijk zijn. In de inham op rotsblokken, staat het roze bloempje van Engels gras uitbundig te bloeien. Zie een bloempje dat ik nog niet eerder heb gezien duinzandblauwtje. Dan komt Morte Point, de dodenrots. De wind waait ons om de oren. Nog even en zien we het verlossende zicht op het dorp waar we naartoe lopen. Helaas nog een klifje en baai omzeilen en dan zijn we er bijna. Schapen met lammeren begroeten ons. Velen met een vervuild achterwerk. Diarree? Voor ons is het goed opletten waar we lopen met al die uitwerpselen. Om 17.15 uur na 23 km komen we “ totali kaputi” aan in Lundy House Hotel. Of we nog niet genoeg trappen gehad hebben dienen we er nog 25 omlaag te lopen naar de onbemande receptie waar onze sleutels klaarliggen op de balie. Gelukkig staan onze tassen reeds boven daar we nog eens 40 trappen omhoog moeten. We gaan na het douchen in het eerste het beste restaurant, gelukkig maar 500 meter omlaag, eten. Het Watersmeet hotel met restaurant. Heel sjiek en de prijs wat we betalen voor het eten is er ook naar. 

Anny heeft uitgerekend hoeveel trappen we gehad hebben afgelopen 4 dagen via de gezondheidsapp. Een trap wordt gerekend als ongeveer 3 meter, hoogteverschil ongeveer 16 stappen. We hadden wel gedacht en merken het natuurlijk iedere dag dat het er veel zijn, maar zoveel, ongelofelijk dat we het ene been nog voor het andere kunnen zetten 👍

vrijdag 8 mei 1472 zaterdag 2224 zondag 3232 en vandaag maandag 11 mei breekt alle records 3586. 
Op naar morgen.