Vrijdag 15 mei dag 9 en 8e wandeldag van Westward Ho! naar Clovelly

Door onrustige benen vannacht niet zo geweldig geslapen. Om 9.15 uur vertrekken we nadat we de bagage in de auto bij Gerard hebben gelegd met de zon in de rug. Langs de kust is een zeezwembad. Een betonnenbak gevuld met zeewater. Op een bord staat dat er geen lifesupport is. Bij een huis staat een hondje van hout als bloembak. Even verderop een huis dat zo kan meedoen aan het programma: Bouwval gezocht 😊. Volgens een bord is het de bedoeling om opgeknapt te worden. De route begint gemakkelijk. Daarna worden het steile beklimmingen en afdalingen. De ruisende zee aan de rechterkant. Op een rots een soort van stenen overkapping met heel veel rommel. Slaapplaats? Vogels vliegen op thermiek over ons heen. Op een bankje staat de volgende tekst door Google Translate vertaald: “ Hoe lang de nacht ook duurt, de dageraad zal aanbreken”. Op een heel aparte ronde bank staat een klein steenmannetje van een paar platte stenen. Oorspronkelijk diende ze als wegwijzer in onherbergzame of mistige gebieden. Momenteel meer symbolisch als eerbetoon aan overledene als symbool voor evenwicht. Er volgen vele ongelijke trappen op en neer, uitkomend op een keienstrand met veel drijfhout en een heel dik scheepstouw.  Wat doen we, weer een trap omhoog of gaan we het avontuur aan over dit keienstrand. Anny ziet op haar navigatie dat dit gaat. We doen het. Het wordt eens en nooit meer. 1.7 km stenen lopen. Dit was vragen om problemen. Anny is gevallen, gelukkig niets bezeerd. De stenen rollen soms zo onder de voeten weg. Was wel goede enkel gymnastiek. Zodra we weer op het kustpad zijn nemen we pauze. Het is 11.45 uur en we hebben 8.5 km gelopen. Anny en Gertie verkiezen het hoge gras. Met mijn tekenbeten in gedachte loop ik verder, hopend op een bankje. En dat staat er 500 meter verder. Uitkijkend op zee, thee en een koekje erbij tussen de varens en roze reigersbek, ideale plek. Een trimmer groet vriendelijk. Uitdagend om hier te rennen.  Krijg foto’s binnen van Gerard die al in Kilkhamton ( provincie Cornwall ) in onze gehuurde cottage is aangekomen met al onze bagage voor de komende 6 dagen. Het rummikub spel ligt al klaar 😊. Het kustpad blijft hoog. Bij Peppercombe Coache house, van National Trust is een mogelijkheid om  overdekt te pauzeren. We lopen verder naar Bucks Mills. Veel afgerukte bladeren op het pad door de wind van 3 dagen geleden. Bermen zijn hier stukjes gemaaid. Nogmaals korte pauze om 13.15 uur na 12 km. Door de oplettende Anny komen we erachter dat we een pad hoger moeten, omlaag gaat naar het strand. Een klim van meer dan 50 treden volgt. Anny en Gertie besluiten boven af te slaan naar een vakantiedorp. Ze hadden het gewoon gehad. Gerard wordt gebeld en die haalt hen op met de auto. Waarna ze naar het bezoekerscentrum van Clovelly gaan. Ik ga alleen door. Een kruip, sluip, bukroute volgt over smalle paden met veel omgevallen bomen en heel veel trappen met ongelijke treden om hoogtes te overbruggen. Steek verschillende voetbruggen en vlonders over en groene weiden. Komt het liedje Green Green gras of home in me op. Weer in het bos staat een betonnen bank met inscriptie. Het jaartal 1901 kan ik lezen. Verderop witte banken, uitkijkend op de kust en het dorp Clovelly diep beneden gelegen. Ik loop later dit dorp in over een buitengewoon stijl omlaaglopend pad met gladde zwarte keitjes. Voor me loopt een vrouw met slippers aan, levensgevaarlijk. Het is een zeer toeristisch dorp waar geen auto komt. Ik vind het meer een openluchtmuseum waar wel gewoond wordt. Bezoek nog het Fischermans house en een kleine kapel die niet open is. Bel Anny om te horen waar ze zijn. Het stenen pad naar het dorp zal ik weer omhoog moeten. Om 15.45 uur na 21 km ben ik boven bij het bezoekerscentrum. 500 meter gestegen en 450 meter gedaald en 2736 trappen. Morgen gaat de wandeling van hieruit verder. Met de auto gaan we naar ons cottage “Woods Close” genaamd in Woodford/Kilkhamton op de Sanctuary farm. Waar wij slapen stonden vroeger de koeien en schapen. En waar ik nu schrijf was de dorsruimte voor graan dat geklepeld werd, de beide deuren gingen tegen elkaar open zodat het kaf van het koren werd gescheiden. Dit vertelde de eigenaar vanavond. Sanctuary betekent Heiligdom. Een stuk verder lag vroeger een klooster waar deze boerderij toe behoorde. We eten in het dorp Kilkhamton en maken later nog een ommetje. De St. James kerk roept met het luiden van de klokken. Ga kijken en wat zie ik dat 6 mannen de klokken luiden door om de beurt aan een dik touw te trekken. Een ongelofelijk geluid.