Woensdag 13 mei dag 7 en 6e wandeldag Braunton- naar Instow

Vandaag is zwager Gerard jarig. 64 wordt hij. Gertie heeft hem een muzikale verjaardags verassing gestuurd 💐gemaakt met Gemini. Bij navraag is dit een AI programma. Als je het liedje beluisterd ga je er gewoon van zwijmelen 🤓 Achteraf kunnen we blij zijn dat de ingeving van Anny gistermiddag perfect was en we een kamer erbij hebben genomen. Met bijbetaling natuurlijk. Het smalle bed dat Anny en ik zouden delen, weliswaar met 2 dekbedden, zou een ramp zijn geweest. De matras zakte aardig door zodat ik de hele nacht in het midden heb gelegen. Was lastig geweest met z’n tweeën 😩. Buiten is de lucht donker en grijs en het regent om 7 uur. Minder weer opkomst? Afgelopen dagen hebben we super wandelweer gehad. Fris met soms veel wind en vaak zon. Ideaal wandelweer. Dat wordt het vandaag ook met wel heel veel sterke wind. We hebben soms moeite ertegen in te lopen waardoor het lijkt of we zwalkend over het pad gaan. Om 9 uur vertrekken we na een goed ontbijt met wel verbrande toast. Zeg tegen de ober dat dit brood niet zo gezond is. Klopt zegt hij en wij eten het niet allemaal op. De route vandaag gaat over het goed onderhouden geasfalteerd fiets-wandelpad dat op het talud van een oude spoorlijn is aangelegd. Helemaal vlak. De stokken blijken achteraf meer ballast dan hulp te zijn. In het begin staat een bord. De tekst zegt genoeg voor de gebruikers. We wandelen om de ver het land ingesneden riviermonding van de River Taw heen. Op een gegeven moment hoge hekken met prikkeldraad en waarschuwingsborden. Een militairterrein. Bij een monument met klaprooskrans en echte klaprozen, fladderen stukken militair stof. Reden? Na 3 km hebben Anny en Gertie hun dagelijkse verkleedpauze. In de rivier die op dit moment  bijna droogstaat liggen verschillende boten weg te rotten. Vergane glorie. Blijkt dat het verschil tussen eb en vloed toch 6 meter is, waardoor de stroming in de rivier bij op- en afgaand water heel sterk is.  In de uiterwaarden vogels. We horen ze maar zien ze niet door de hoge groene wal. Later in het open landschap zien we er wel. Welke? De natuur kan overal zijn gang gaan. Net zoals in al de nationale parken die we afgelopen dagen doorkruist hebben. Om 11 uur na 9 km pauze bij Queen Anne’s Market, gelegen aan de voormalige havenkade van Barnstaple. Een markant historisch gebouw dat verbouwd is als tearoom. Vroeger was het een handelsbeurs voor kooplieden. Op het dak staat een standbeeld van koningin Anne die de Koninklijke appel en scepter vasthoud. We eten weer heerlijk gebak. Voordat we binnen gaan spreekt een vrouw ons aan, zittend op een muurtje, korte broek, blikje drank naast zich en vape sigaret in de mond hoe het er binnen aan toegaat. Kijken, bestellen, betalen en welke tafel 😊. Er staat een grote theeketel die past bij mijn potterie thuis in de tuin 🤓. Buiten op het plein staan 2 nostalgische ☎️ rode telefooncellen die niet meer in gebruik zijn. Over een oude brug gaan we verder over het geasfalteerde tracé van de oude spoorlijn van Barnstaple naar Bideford, zodat we nu langs de zuidoever van de Rivier Taw lopen met wind op kop. Graffiti en bloemen kleuren ons pad. Na ongeveer 12 km komen we langs het Fremington Quay Trainstation. Dit historisch treinstationnetje is omgebouwd tot een populair café dat helemaal vol zit met iets oudere gasten ( noem het uitjes café) en wandelaars. Voor ons geen plaats meer. Het café heeft ook een bezoekerscentrum met historische beelden van vroeger over steenkool, klei en de boten die vroeger dit alles vervoerden.  We beklimmen wel de toren om van het uitzicht te genieten op de rivier Taw. Maak wel gebruik van de wc. Zit ik opgesloten, daar het schroefje van het schuifslot valt. Probeer dit erop te draaien en het lukt. Pfff. Even verder is een boer zijn land aan het ploegen en meeuwen zijn er natuurlijk bij. De weg die we gaan, er lijkt geen eind aan te komen. Nemen pauze om 13.45 uur na 18 km. De weg is bezaaid met vers afgerukte bladeren door de wind. Het landschap lijkt op Zuid-Limburg met bijna overal witte huizen. Reden? Dit heb ik opgezocht. ( De vele witte huizen in Zuid-Engeland  zijn een combinatie van historische traditie, praktische overwegingen en esthetiek. Bescherming tegen het weer, vocht en zon. Uitstraling zodat ze goed zichtbaar waren vanaf de zee, wat hielp bij navigatie van vissers. Wanneer we rond 14.45 uur na 21 km Instow bereiken dat aan de River Torridge gelegen is, worden we getrakteerd op een zandstorm. Ondanks dat we de mond dichthouden knarst het zand tussen de tanden, zit in de oren en plakt vast op het gezicht. We slapen bij The Wayfarer Inn ( de reiziger) waar we ook kunnen eten. Makkelijk en heerlijk.  Maken nog een korte avondwandeling. Anny en Gertie hebben het gauw genoeg gezien, er vallen een paar druppels regen. Loop tot het cricket 🏏 veld waar geoefend wordt en daarna langs het water terug. Zie nog een enkeling met honden. In de verte gaat de zon onder met een regengordijn. Auto’s langs de weg zitten vol met zandspatten. Terug bij Wayfarer Inn ga ik relaxed in de pub zitten. Einde van weer een mooie wandeldag.