Zaterdag 16 mei 10 e dag 9e wandeldag

Afgelopen nacht is de eerste keer dat ik geen oordopjes nodig heb. Dit ivm slaapgeluiden die Anny en ik maken. Tevens wc spoelen na gebruik 😊 Gertie had iedere dag een eigen kamer. In deze cottage zijn 3 slaapkamers en 2 badkamers,  grote zitkamer en een aparte keuken. Er is zelfs een wasmachine, waar we gisteravond direct gebruik van hebben gemaakt. De droger deed niet wat we van hem verwachten. Toen de was eruit kwam stoomde die zelfs. Op verzoek van Anny is de eigenaresse komen kijken maar die wist  ook niet precies hoe hij functioneerde. Haar man kwam mee. Die zei direct dat hij niet technisch was. Wat een luxe allemaal. Het ontbijt maken we zelf. Hebben we inkopen voor gedaan. Vandaag 112 jaar geleden in 1914 is “ozze” pap Jan Beunen geboren. Als hij ons zo ziet ploeteren zou hij zeggen: “Maedjes, wo zint geer aan begos”. 

 Deze week stond een stukje in de Limburger over; Waarom dat het niet altijd lukt om te zeggen wat ons gelukkig maakt. Denk dat we het soms te ver zoeken. Het zit hem in de kleine dingen rond om ons heen lijkt mij. Zoals nu, kijk naar buiten en zie grazende koeien in de wei, vogels fluiten hun hoogste lied, verder een en al rust. We zitten ook wel afgelegen in deze cottage. En dat in de vroege morgen wanneer ik dit stukje alvast schrijf. De lucht kijkt wel grijs. Nu kan ik me druk maken over dat het misschien gaat regenen vandaag. So watt, hier doen we het mee. We hebben er toch geen invloed op, verspilde energie. Het gaat inderdaad regenen, die als een mistgordijn uit de lucht valt. Om 8.30 uur brengt Gerard ons naar het startpunt van vandaag 19 km van ons cottage verwijderd, bij het bezoekerscentrum Clovelly waar we om 9 uur zijn. Maken een vertrekpunt foto zodat Gerard zeker weet dat we wegzijn en hij het huisje voor zich alleen heeft en op de meubels kan passen 😊. Tevens doet hij de afwas 👍. We vertrekken over een koeienpad via een grote poort. Er komen nog vele op ons pad, met allerlei sluitwerk. Druppels van de bomen vallen op ons neer. De stenen van het pad zijn glad. Oppassen. We lopen de man uit Tasmanië voorbij. Hem treffen we elke dag. Zijn vrouw brengt hem iedere dag naar de route. Een Engelse die in Zwitserland woont heeft 8 weken voor het wandelen uitgetrokken. Haar vriendin is terug naar Londen. Zo treffen we vaak dezelfde wandelaars daar we meestal dezelfde afstanden per dag lopen. Over beboste hellingen en valleien gaan we verder trap op en af. Een grote omgevallen boom, totaal verrot komt op ons pad. Verder een schuilplaats, lijkt een paraplu van hout uit 1826. “ Engelenvleugels” genaamd. Op een bord staat dat we wandelen in de voetsporen van onze voorvaderen. Dan ben ik Anny en Gertie kwijt. Zou er iets gebeurd zijn? Ik loop terug, kom hen niet tegen.  Probeer te bellen geen bereik. Wat blijkt dat ik de verkeerde afslag heb genomen. Ipv Browsham moet ik naar Windberg Point Hillfort. 3 km verder. Boven op de klif heb ik wel bereik en dan blijkt dat ze voor mij lopen. In de verte zie ik Lundy eiland. Op een punt staat een radartoren, vroeger was dit een militaire locatie, nu wordt hij gebruikt voor luchtverkeersleiding. Om 12.45 uur na 13 km pauze bij een verfrissinghut waar veel wandelaars onder het afdak zitten. Allemaal kletsnat door de regen waar we vanaf 10.30 uur in lopen. Sommigen hebben zelfs de tent mee. Na de pauze is het droog. Via een rotsachtig terrein gaat het verder, trap op en af.  Krijgen kale kliffen en landtongen, soms begroeid met prachtige bloemen. Bij de vuurtoren uit 1874 genaamd Trinty House kunnen we niet komen. Passeren een oorlogsmonument voor het schip “ Glenart Castle” dat in 1918 door een U-boot werd getorpedeerd. Klaprooskransen versieren het geheel. De bloem staat symbool voor alle gevallene en slachtoffers van de eerste wereldoorlog en alle conflicten nadien. Het helderrood staat voor het bloed dat op het slagveld is vergoten. De trappen op en af volgen zich op. Uit ondervinding weten we dat wanneer we omhoog gaan we daarna net zoveel trappen weer omlaag gaan. Margrieten, duinzand bloempje en meerdere soorten kleuren weer ons pad. Via een wei met allemaal koeienvlaaien en zwarte koeien gaan we omlaag naar het eindpunt van vandaag, Hartland Quay. Om 15 uur zijn we er, na 18.5 km gelopen te hebben. 500 meter stijgen en 550 dalen met 2368 trappen. Gerard is er al om ons op te halen 👍. Nu is de app om Gertie traceren, mits er bereik is, handig. Terug naar onze lekkere warme cottage via allerlei landwegen. Thee, scones met jam en clotted cream wachten ons op. Om 18 uur in de stromende regen gaan we naar het restaurant in Kilkhampton waar we gisteren ook waren. We denken aan de wandelaars die vannacht in hun tent slapen met dit weer. 😩