6e wandeldag maandag 8 september La Mesa - Grandas de Salime

Gisteravond kon ik om 20 uur nog niet terecht in het restaurant beneden. Ze waren nog aan het opruimen van ‘s middags. Ik mocht over 15 minuten terug komen. Loop nog een rondje dorp en zie de zon ondergaan achter een bergtop. Mooi gezicht.

Met Google Translate bestudeer ik later de menukaart. Kies voor een bord gegrilde groenten. Goede keuze 👍 

De buren naast mij aan tafel nemen dit ook. Ontbijt om 8 uur daar ik om 9 uur weer opgehaald wordt om vanaf La Mesa.              Druk op het verkeerde knopje en het eerste stukje is verstuurd 😩. Komt te staan: Om vanaf La Mesa naar Grandas de Salime terug te wandelen. Als ontbijt kan ik kiezen tussen tomatenspread, ham of jam. Geen kaas? Is mogelijk.

Wordt snee droog brood met gesmolten kaas. Jammer genoeg met verbrande korst.

Dit doet me aan They denken die laaiend was bij aangebrand eten. Zo reist hij toch in gedachten met mij mee🥰. De chauffeuse is precies om 9 uur bij het hotel. Dezelfde dame als gisteren. Onderweg zie ik Danny en Enrico uit Dresden al lopen in de buurt van het stuwmeer. Via een stijl binnendoor weggetje rijd de chauffeuse naar La Mesa  op 874 meter hoogte. Een roofvogel vliegt weg van een paal. Plots steken 7 patrijzen over. Ze zegt iets wat ik niet versta. Denk dat het iets over jagers is, poef, poef. Om 9.30 uur ben ik boven en start ik met lopen. Het is 13 graden  en de eerste stijle klim over een asfaltweg begint. Plots een vogeltje op het wegdek. Mus of roodborstje?

Na anderhalve km klimmen een weids landschap met koeien en windmolens op de bergkam.

Een boer haalt hooi met z’n tractor en 2 honden sjokken achter hem aan.

Ik loop achter de honden aan en zie niet het paaltje dat aan de zijkant van het hek staat.

Dat zag ik later pas nadat ik aan de boer die het hooi aan het uitrijden is voor zijn koeien gevraagd heb naar de Camino. Terug dus.

Bij de boerderij van Buspol op 978 meter hoogte staat het door de wind scheefstaande, geheel van leisteen gebouwd kapelletje Ermita de Santa Marina de Buspol. Het stamt uit de 14e eeuw.

Ik kijk door het blauw houten hekwerk en zie een houten altaar met afbeeldingen van Marina, Maria Magdalena en Anton. (Staat in boekje) Op een gegeven moment tijdens de afdaling zie ik het stuwmeer ( Embalse de Grandas de Salime) al liggen.

Daal 780 meter af en aansluitend weer 330 meters omhoog. Een aanslag op de tenen die het zwaar te verduren hebben vandaag. Fris groene dennen tussen de heidestruiken is zo’n mooi gezicht.

Een snelle pelgrim komt me voorbij. Spreek haar even later wanneer ze op een steen een selfie maakt. Bied aan om een foto te maken. Daar ze Engels spreekt vraag ik hoe je zo’n selfie maakt daar ik tot nu toe aangewezen ben op andere pelgrims. Ze legt het me uit en het lukt. Zo zie je maar weer, je bent nooit te oud om te leren. Ze stelt zich voor als Claudia, geboren in Oviedo. Langs haar ouderlijk huis kwamen altijd pelgrims en zo had ze zich zelf beloofd om ook eens te gaan lopen. Nu was het zover in 10 dagen naar Santiago.

Zie verschillende bloemen onderweg. De gele gulderoede, blauwe leeuwenbekje, kaasjeskruid en bitterkruid dat onkruid genoemd wordt. Vlgs. PlantNet.

Nog een mooie mestkever en vlinder, het bruine zandoogje.

Baardmos hangt aan de bomen en dat wil zeggen dat hierboven schone lucht is.

Om 12.30 uur na 12 km lopen, pauze op een vol terras uitkijkend op het stuwmeer bij hotel Las Grandas op 286 meter hoogte. Zie verschillende bekende van onderweg.

De 77 jarige Zwitser die ik een paar dagen geleden ook gesproken heb en die al 2 maanden van huis is, vertelt dat hij straks 5 dagen te vroeg in Santiago is. Z’n jonge vriendin komt dan zodat ze samen naar Finisterre kunnen lopen. Hij was al 4 keer eerder getrouwd geweest, had veel in het buitenland gewerkt en sprak 6 talen. Of ik al z’n verhalen kan geloven? Wel dat hij veel is afgevallen tijdens de tocht. Z’n smoezelig hemd is aardig ruim geworden.                    Het donkere, vaalgrijze en verlaten uiterlijk van het betongebouw op de helling tegenover de 250 meter lange en 128 meter hoge stuwdam doet niet vermoeden dat de elektriciteitscentrale een belangrijk industrieel monument van Asturië is, dat ook nog in gebruik is.

Met een oppervlakte van 685 ha is het het grootste stuwmeer van Asturië.

Om 14.30 uur na 18 km wandelen ben ik terug in Grandas de Salime. Jacobus begroet me en nodigt uit om ergens te gaan eten.

In het restaurant, dat niet bij het hotel hoort is het hartstikke vol met eters. Tref hier Sara en haar man? afkomstig uit Equador en  Uruguay van de eerste dag. In Salas de 2e dag  waren ze ook. Aten toen hun zelfgemaakte salade in hetzelfde restaurant waar ik vegetarisch heb kunnen eten. Ze vliegt me om de nek en vraagt of ik bij ze kom zitten. Zei hebben wel al gegeten. Het pelgrimsmenu was “ mucho, mucho” teveel. De helft nemen ze mee voor vanavond. Voor mij is het te vroeg om nu al te eten. Op de kamer is geen wasbak met dop om kleren in te wassen. Onder de douche gaat dit ook. Daar ik kamer voor 2 personen heb zijn er handdoeken genoeg om de natte was in te draaien zodat het meeste water eruit is en hopelijk morgenvroeg droog.

Maak na het douchen klein ommetje naar de supermarkt die vandaag gesloten blijkt ivm een feestdag? Zo ook het cultuur historisch museum dat de bezoekers terugvoert naar het dagelijks leven van vroeger. Soort openluchtmuseum. Jammer voor mij. 
Vandaag perfect wandelweer tussen de 13 en 20 graden.