Dag 4 zondag 10 mei 3e wandeldag Lynmouth- Combe Martin

Vandaag is het in Nederland Moederdag 💐Mijn dag kan niet meer stuk met attentie van onze kinderen Janine en Koen 🥰.                Het treintje, de Cliffrailway om ons naar het hoger gelegen Lynton te brengen gaat vanaf 10 uur. Dit is te laat daar vandaag een lange route is met heel veel klimmen en dalen. De eigenaar van het hotel heeft gisteravond aangeboden om ons op de route te zetten zodat ons alvast een klim van 2.5 km bespaart blijft. Daar maken we gebruik van. Kosten voldoen we graag. Waarop hij zegt dat we meer dan genoeg betalen. Bij het uitchecken blijkt de kamerhuur niet betaald te zijn door de organisatie die voor ons geboekt heeft. Hoe dat kan?  Terwijl wij alles vooraf betaald hebben?  Maar we moeten wel betalen. Doet Gertie met creditcard. Kamers blijken bijna €100,- p.p te zijn inclusief ontbijt. Gertie gaat er vanavond achteraan. Voordat we in de bedrijfsbus stappen wordt die nog even schoongeveegd net zoals het bureau waar ik gisteravond aan heb geschreven. Beiden niet prioriteit 1 in zijn bedrijf. Hij vertelt dat het in de zomer druk is. Men leeft nu vooral van toerisme. In de winter is het leeg, wonen er misschien 15 mensen. Vroeger was visserij het inkomen in deze kleine dorpjes langs de kust. Om 9.20 uur zijn we on route. Het is fris en het waait flink. Lange broeken weer. Blatende schapen begeleiden ons het eerste stuk. Twee mannen zijn bezig ze bij elkaar te drijven. Op veel hekken staan namen. Komen langs een heel groot landgoed met een oude abdijkerk, met uitzicht op de Lee Bay. Lee Abbey Community staat erbij. Het huisvest een nog jonge kloostergemeenschap Mensen uit de hele wereld komen hier tesamen als je het gevoel hebt dat God je roept. Even verder een poort met een gedicht ter herinnering aan iemand. De theetuin komt tevroeg op ons pad die laten we links liggen. Via een hek met een aparte poortsluiting lopen we zigzaggend omhoog zoveel mogelijk uitwerpselen van schapen vermijdend. Een lange trap volgt met ongelijke treden. Dat vergt al een hele inspanning voor ons. Onze conditie en doorzettingsvermogen is gelukkig goed. Anny is tenslotte al 76, Gertie 64 en ik 73 jaar. Er komen weer verschillende mooie bloemen en planten voorbij. Koekkoeksbloem, orchidee de mannetjesorchis, kustsilene, gewone berenklauw. Sommige niet eerder gezien. We lopen langs steile kliffen. Echte hoogtevrees paden. Het pad gaat op en af en valt soms echt niet mee. Op een richtingaanwijzer staat America - Rusland. De andere wijst IJsland-Nieuw Zeeland aan. Bij een cottage staat een prachtige Mini. De Engelse auto. Bossen bovenop de kliffen vooral eiken, hazelaars, hulst en sleedoorn. En heel veel varens. We gaan niet naar Hunters Inn dat is een half uur van de route af, pauzeren rond 11.45 uur na 8km bij een oud stenen brugje over een snel stromend beekje met onze eigen proviand. Dat schilt ook weer gewicht. Er zijn veel wandelaars onderweg waar we regelmatig voor aan de kant gaan op de smalle paden. We lopen ook door schapenland gezien de (wandel) wol in struiken, aan prikkeldraad en in plukjes in de wei. Op een open stuk zien we een hele strook verbrande planten, struiken en bomen. Er zijn brandgangen gemaakt tussen diverse percelen. Om 14 uur korte pauze achter wat struiken in een open landschap na bijna 15 km. Hier is het net dat we alleen op de wereld zijn met alleen vogelgeluiden. Afstanden zeggen niets, het stijgen en dalen over ongelijke paden bepaalt hoe zwaar het is. We komen van het ene in het andere natuurgebied. Greet Hangman genaamd. Bereiken dan het hoogste punt van het gehele SWCP met 318m. Een panorama ten top met een hoop stenen. Bij het omlaag lopen komen er 2 Dartmoor pony’s aan. Deze paarden worden specifiek gefokt voor het leven in de ruige Britse heuvels.  De Little Hangman laten we voor wat hij is. We volgen het graspad met later een mooi uitzicht op Combe Martin en de baai. Het eindpunt voor vandaag. Om 16.15 uur na 21.5 km komen we Newberry Beach Lodge, ons overnachtingsadres. Een Camino achtig verblijf met al zijn kleuren en tierelantijntjes, kussentjes, antieke krakkemikkige meubels, potjes, schilderijen, noem maar op. Moe maar zeer voldaan douchen en daarna eten in een restaurant aan de baai. Je kijkt op de kaart wat je wil eten, besteld dit bij de bar waar direct afgerekend wordt. Je pakt bestek, servet en bv mayonaise mee en het eten wordt aan de tafel gebracht. Ideaal. Om 20 uur na een kort ommetje langs de baai, een praatje met de eigenaar zijn we terug op de kamer. Zit nu in een klein kamertje, tussen allerlei kastjes met spiegels, een boekenkast en tafeltje op een aftandse bank met doorgezakt kussen en een houten zeemeermin voor het raam te schrijven. Einde van een mooie tocht 🤓