Dag3 zaterdag 9 mei. 2e wandeldag Porlock Weir-Lynmouth

Het korte ommetje deed goed gisteravond. Even de benen strekken. Je merkt goed dat we een flinke inspanning geleverd hebben. We worden ouder en dat ga je toch merken 🙃 Ondanks dat kunnen we God of wie dan ook danken dat we dit nog kunnen en mogen doen. Op het terras bij ons overnachtingsadres wipt een roodborstje vrolijk rond opzoek naar iets te eten. Ik probeer een foto te maken maar het vogeltje is te snel of ik te langzaam? Zou They toch meekijken? Het Roodborstje staat nl. voor boodschapper van een dierbare. Die wil zeggen, ik ben bij je en begeleid je. Mijn hart 💔 is bij jou en help je. Ik geef je misschien niet alle antwoorden, maar begeleid je altijd. Daar doe ik het maar mee. Meer keuzes heb ik niet.                                                       Vandaag wordt een prachtige dag zo te zien. De zon schijnt al wanneer we om 7 uur opstaan. Het is 11 graden. Op de badkamer kraakt de vloer onder mijn voeten en door het ventilatieroostertje hoor ik jonge vogeltjes piepen. We slapen in een heel oud pand net onder het rietendak, dus dat kan. De salade die ik donderdag gekocht had voor onderweg, daar we gisteren en vandaag niets tegen zouden komen doe ik toch weg. Wordt een mueslireep als proviand. Vroeger zouden we daar moeite mee hebben. “ Weer van Beunen zeen zuinig”, zegt Anny. Nu hoeven we dat niet meer. We hebben de financiële mogelijkheid om datgene te doen wat bij ons past en we graag doen. Om 8 uur ontbijt. We zijn de enige gasten vannacht. Een variatie van ontbijt mogelijkheden op de kaart waaruit we kunnen kiezen. Ik kies een vegetarische variant van het traditionele Engelse ontbijt. Net na 9 uur vertrekken we. Langs de weg staat een oude Minor 1000. Oude Britse mini. Lopen door velden vol zeekraal wanneer we het dorp uitlopen. Weides met boterbloemen, het hele fijne roze bloempje van het Engels gras laat zich zien. Kiezelstenen in alle maten en grote voor en na de dijk die we overgaan. Dan een klim met vele trappen. Het vest kan al gauw genoeg uit. In het bos zijn werkzaamheden, de paden hebben ervan geleden. Veel frisse kleuren groen. Een genot om hier te kunnen lopen. Zo’n geluksgevoel is ook moeilijk te omschrijven.  Varens in allerlei ontwikkelings stadia. Zelfs een soort die ik als kamerplant heb. De tongvaren met z’n opgekruld blad aan het uiteinde. Om 10 uur na 3.5 km komen we bij Culbone Church. Dit 12e eeuws kerkje ligt verscholen in een vallei en schijnt het kleinste parochiekerkje van Engeland te zijn. Met een lengte van 10.5 meter. Gewijd aan St. Beuno een belangrijke 7e eeuwse Welshe abt, monnik en heilige. Stichtte veel kerken en kloosters. Beschermheilige van zieke kinderen. Op het kerkhofje staat een enorme taxusboom. Laten wij nu toevallig Beunen heten. 2 Letters verschil. Helaas geen heilige in de familie. Onder een afdak staat een oude legertruck bij twee huizen die bewoond lijken. Bij een kleine waterval, de grote Gunnera. Wordt ook wel Chileense rabarber genoemd. De stelen zijn eetbaar. Het is een imposante overblijvende plant uit Chili. Een invasieve exoot die niet meer verhandeld mag worden in Ierland, het VK en delen van Europa. Veel bloeiende bloemen kleuren weer onze weg. De gele dove netel, gele schijnpapaver, die lijkt op een klaproos in het geel,  primula’s, randen vol bosbingelkruid. De app PlantNet maakt overuren. Om 11.30 uur na 8 km pauze,  op een omgevallen boomstam. Die hier meer dan genoeg liggen. Hierna lopen we geconcentreerd smalle paden op en af. Regelmatig een klein waterstroompje overstekend. Een verkeerde steen en je glijdt zo onderuit. Vandaag is weer een aanslag op onze knieën, beenspieren en ook de teennagels krijgen het moeilijk. We passeren prachtige moswanden en muurtjes. Ben geen vogel kenner maar veelsoortige geluiden vergezellen ons. Dan doemt het water voor ons op met weer een spectaculair uitzicht, bomen, rotsen, bloemen, watervallen. Op een bankje dat net op die plek staat pauzeren we. Het is 13.30 uur en we hebben 13.5 km op de horloge staan. Geen theetuin maar een yoghurtje en peperkoek. Een fiks klimmetje tussen jeneverbes struiken volgt. Achter een hek staat een koelbox met drank en versnaperingen van National Trust. Met de QR code kun je betalen. Wat een service. We verlaten hier het natuurreservaat van National Trust. Doet me denken aan de Camino in Spanje waar je vaker zo’n kraampjes tegen komt. Na 5.5 uur bos open landschap waarna we weer 50 trappen omhoog gaan en een stijl pad langs de berg volgen. Staat een bord met Danger Cliff edge. Bij slecht weer is het hier echt gevaarlijk om het juiste pad te vinden. Rond 15 uur na 18 km nog een korte pauze op een bankje uitkijkend op kliffen en de baai van het dorp waar we naartoe gaan Lynmouth. Op het smalle pad wat volgt ligt een iets “ oudere” man uitgeput op z’n rugzak. Op mijn vraag of ik hem kan helpen zegt hij : I am oké. Prima, dan loop ik door. Zie hem later zitten in het restaurant waar wij eten in ons hotel. Zijn grote rugzak staat langs de kant. 
Het laatste stuk loopt over een publiek zigzaggend voetpad met links en rechts daslook. Het ruikt hier ook naar ui. Het komt uit bij de kleine haven van Lynmouth. Anny en Gertie hebben de geasfalteerde weg genomen. Om 16.15 uur na 21.5 km komen we aan bij ons hotel Rock House. Prachtig gelegen aan de haven. Vandaag geen tas naar boven sjouwen heb kamer op de benedenverdieping. Gertie krijgt hulp. Overal hangen slingers in het dorp en er is muziek. Blijkt er een SteamPunck festival te zijn. Deelnemers met historische kleding en attributen trekken door de straten en zitten bij de diverse pubs. Loop nog het dorp in en kom langs het standbeeld “ The Walker”, gemaakt door Richard Graham. Symbool voor wandelaars. Een mooie dag is ten einde.