Donderdag 11 september 9e wandeldag van O Cádavo-Lugo.

Gisteravond samen met de Italiaanse Armendina gegeten. Ze woont op Sardinië in een grotere plaats aan zee, Cagliari. We eten het pelgrimsmenu voor €15,-. Galicië soep, met aardappel, bonen en een soort kool. Kip met frites en rijstpudding met kaneel na. Zij denkt dat de rode pukkels veroorzaakt zijn door bedwantsen. Dat hoop ik toch niet. Heb overal in schone bedden met witte lakens geslapen. Kan er nu toch niks meer aan doen. Heb dit wel Annemiek van WAW Travel laten weten. Wanneer ik rond 22 uur naar bed wil gaan, houden blaffende honden mij nog lang wakker. Om 7 uur is het droog. Pak mijn regenspullen in en ga ontbijten. Dit verloopt zeer traag. Alles wordt een voor een gebracht. Met tussendoor ook de andere tafels. Na 15 minuten kan ik ontbijten. Ga later buiten kijken en het regent. Mijn  schoenen zijn nog vochtig van binnen. Doe plastic zakjes over de sokken voor ik vertrek en de regenjas aan en houd de regencape in de buurt. Een kleine Jacobus op een plankje bij de balie wenst me Bon Camino wanneer ik rond 8.15 uur vertrek.

Een douchemutsje heb ik om mijn schoudertasje gedaan. Dat was gisteren met inhoud, helemaal nat. Even slim zijn 🤓. Super idee geweest vandaag. Daar het jasje aan, jasje uit en later regencape weer was. Het antwoord van mijn zwager Gerard ivm cartoon, hoofd met stenen vind ik een mooie verklaring, evenals die van Rita ( Red Had vriendin). Vandaag kwam ik nr. 5 tegen op een kast bij een grindgroeve.

Voor de eerste keer echte paddestoelen.

Iedere dag kom ik wel iets tegen wat met paddestoelen te maken heeft. Is het niet paardenmest of stro, dan zijn het lampjes, paddestoelen met kabouters of van hout. Langs een pad is men bezig met het rooien van bos. Voor nieuwe aanplant of er worden weides aangelegd daar er palen met draad te zien zijn.

Op het moment dat ik app van dochter Janine krijg vraagt iemand wat mijn kinderen van deze camino, die ik alleen loop vinden. Deze vraag krijg ik regelmatig gesteld. Denk dat ze geen moeite hebben met een moeder die nog zo actief is?                                            In groentetuinen onderweg veel kool die in soep gebruikt wordt.

Boerendorpjes met oude huizen bewoond en onbewoond en verkrot. Moet af en toe goed opletten dat ik niet in een koeienvlaai trap. Een boer is met een zeis overhangende takken aan het verwijderen. 3 Honden vergezellen hem en die komen op mij af. Ik schrik ervan en slaak een gil. Hij roept ze gelukkig snel terug. Om 10 uur pauze na 8 km bij het eerste en enigste café op de route. Bekijk vanaf mijn kruk hoe het meisje achter de bar, alles op haar gemak doet, een voor een terwijl er een hele rij wachtende pelgrims staat. Kletsnat door de regen op en neer lopend tot ze aan de beurt zijn. Zo kan het ook. Je niet laten opjagen en druk maken. 😊 Buiten hangt een groot affiche op een muur.               Tekst: “ Walker, there is no path, the path is made bij walking”.  

Het valt me op dat de schelp niet consequent de juiste richting aangeeft. Open of dichte kant. Terwijl dit in Galicië de open kant zou zijn. De pijl staat goed.

Achter een muur staan 2 vrolijke poppen met regenjas aan. Is dit omdat het zoveel regent in Galicië?  Een horreos (maisopslag) is omgetoverd in een hondenhok met grastapijt. Na 18 km om 12.30 uur zie ik een overkapping met drankautomaat. Daar ga ik pauzeren. Wie komt er later ook aan Angelo. Een plastic vuilniszak om voor de regen. Een oudere mevrouw komt langs en ik zeg haar vriendelijk goedendag. Even later komt ze terug met een bak diverse kleine soort tomaten, peren, abrikozen en zegt mucho mucho.  Uit eigen tuin daar wijst ze naar.

Angelo en ik nemen er een paar. Deze spreuk van Rita vind ik hier toepasselijk bij. “ Mooie momenten ontstaan vaak spontaan, juist op onverwachte plekken”. Mocht ook naar het toilet. Een groep schapen loopt helemaal alleen langs de weg, geen mens te zien.

Loop nog een stuk door landelijk gebied

wanneer ik de flats van Lugo zie liggen.

Over een oude brug loop ik de stad in. De route steen met 100 km op volgt en een ijzeren bord met Lugo100 km.

Een prachtige kleurrijke  muurschildering op een flat en dan loop ik door de poort in de stadsmuur de binnenstad van Lugo in opweg naar Hotel Méndez Núrez.

Dit is het oudste hotel in Galicië uit 1861. Om 16.15 uur na 31 km ben ik er. Een lange etappe van het landelijke Galicië naar de historische stad Lugo. Na inchecken besluit ik eerst de stad te verkennen.

Ga naar de kathedraal Santa Maria en wie kom ik tegen, Angelo. Loop over de Muralla Romano ( Romeinse stadsmuur). Dit is de grootste en enige compleet bewaard gebleven stadsmuur. Hij is 2.117 meter lang, op sommige plaatsen 7 meter breed en 8-12 meter hoog. En heeft nog 71 halfronde vestingtorens.

Via kleine steegjes met veel cafés en restaurants ga ik douchen en kleren wassen in het hotel. Om 19 uur eten in een overvol churros café waar ik een pelgrimsmenu kan nemen.

Een Frans echtpaar dat ik regelmatig tegen kom, vertelde dat om 20 uur de pelgrimsmis in de kathedraal is. Hier ga ik naartoe.

Na afloop steek ik kaarsjes aan voor mijn zus en zwager voor hopelijk beter nieuws morgen en volgende week dinsdag. Op de terugweg naar het hotel luidruchtig protest met Palestijnse vlag en potten met lepels.

Een half uur achter elkaar. Weer een bijzondere dag achter de rug.