Woensdag 24 september 21e en daarbij laatste wandeldag Lires-Muxia.

Mijn schoenen  hebben het moeilijk gehad. De zool op beide hakken is aardig afgesleten. Dat wordt werk voor de schoenmaker.

De teennagels hebben eveneens veel te lijden gehad en zijn aan het afbrokkelen. Pedicure “Denise” in Kessel geappt en gevraagd of ze komende week, iets voor mij in deze kan betekenen. Dat gaat lukken. Super 👍. Bij het ontbijt staat een potje met een spreuk. Vertaald: “ Volg je hart en doe wat bij je past”.  Laat ik daar toch mee bezig zijn. Mijn schoenen en voeten hebben er wel van geleden, maar ik kom er sterker uit. Krijg nog enkele appels aangereikt uit eigen tuin, zonder chemicaliën zegt mevrouw, dan vertrek ik om 8.45 uur.

Over een oude stenen brug en stevig stijgend pad met stenen en dikke boomwortels verlaat ik Lires. Het is rustig wandelen.

Zie een bushokje vol geschreven met wensen en spreuken. Dan ineens komt Marie uit Zuid Engeland terug uit Muxia gelopen. Heb haar vaker getroffen onderweg. Ze had nog een 3 daagse cursus yoga gedaan in een klein dorp voor Muxia. Vroeg welke uitdaging ik nog aan zou willen gaan. Zeg, Het Zoutpad in Zuid Engeland. Beautiful zegt ze, zij woont in die streek. Met al die kliffen.  Maken nog een selfie, omhelzing en ieder gaat zijn weg.

Kom Antonio en Antonio, vader en zoon ook nog tegen. In het kleine dorp Morquintián heeft men met schelpen en stenen een hart en de naam van het dorp bij de routesteen gelegd.

Op de bergkammen vele windmolens te zien.

Dan kom ik in gesprek met Jean Louis uit Metz. Hij heeft in hetzelfde pension als ik geslapen maar niet ontbeten. Had hem gisteren al even gesproken. Was de man die me de verkeerde weg naar zee had gewezen. Had wel gezegd dat hij niet van hier was en het niet zeker wist. Laat me rode vlekken op zijn armen en nek zien die jeuken. Zagen eruit zoals die van mij, rode jeukende bulten.  Zeg hem dat het wrsch. door bedwantsen is veroorzaakt. Hij was 4 september in Leon vertrokken en had verschillende soorten slaapmogelijkheden gehad. Dus waar opgelopen afgelopen dagen? Hij vertelt dat hij singer- songwriter is en speelt gitaar. Treed vaak op in kleine huiskamers en zalen. Kan met hem Duits praten daar hij geboren is in de buurt van de Bodensee. Krijg zijn visitekaartje.

In Muxia halen we bij de toerist informatie onze Muxiana op. De oorkonde van hier.

Ben er om 13 uur na 15 km lopen. Dan scheiden onze wegen zich daar hij opzoek gaat naar een apotheek en slaapplek voor twee dagen met wasmachine. Tref hem later nog wanneer ik naar het heiligdom Virxe da Barca wandel. De maagd van het schip. Heeft plek met bad waar hij zijn rugzak ook in kan wassen. Opeens hoor ik Miets Miets roepen. Komt de Griekse Natalia aangerend. Ze zitten op terrasje en gaan gauw genoeg liftend terug naar Santiago. Drinken nog samen iets en bij het afscheid krijg ik een kleine schelp met tekst. Doet zo goed om elkaar toch nog even gezien te hebben.

Ga hierna eten peperoni ‘s daar ik om 18 uur naar de pelgrimsmis ga. Delicatesse hier.

Tevens koop ik een kleine dunne rugzak voor morgen in het vliegtuig. De rugzak wat ik al de dagen heb meegenomen heeft veel geleden en twee zijritsen zijn stuk. Die laat ik mooi hier. Tevens mijn bloemen t shirt, sokken en de witte regenjas van They. Die hebben ook de beste tijd gehad. De pelgrimsmis viel tegen. Alleen Spaans en geen zegen. Het mooiste was, dat de priester van het altaar terug de sacristie inging daar een aantal dames voor in de kerk niet gingen staan en aan het praten waren. De lector ging hem terug halen en maande de dames. Daarna kon de H. Mis opnieuw beginnen. Na afloop was wel de mogelijkheid voor een stempel. Die had ik vanmiddag al gehaald. Op de terugweg zie ik nog een aparte gele bloem. Gele Hoorn papaver.

De reusachtige 8.70 en 7 meter grote Pedra da Abalar soort van rots steekt aardig boven alles uit. 

Het einde van mijn indrukwekkende tocht komt in zicht. Via een niet bestaand pad met doornige struiken wil ik graag de zon in de zee zien zakken.

Het is gelukt, mijn benen hebben minder geluk.

Dacht dat dit de kortste weg was naar zee. Bleek achteraf dus niet.

Mijn indrukwekkende reis is bijna ten einde. Morgen ga ik met een taxi naar het vliegveld van A Coruna. Vlieg eerst naar Madrid en later naar Schiphol. Daar pak ik de trein naar Blerick en haalt  Koen me op.🤓

Epiloog. 
Letterlijk 3 kg lichter, een ervaring rijker, veel mooie mensen ontmoet, ieder met zijn eigen verhaal. Genoten van de stilte, de natuur, het relaxte van onderweg zijn, jezelf tegenkomen in je kunnen, niets moet, pijntje hier en pijntje daar, is het fijn om naar huis te gaan. Dank aan al mijn volgers, opbeurende en meelevende woorden, meedenkend,  zeker bij de cartoon met de keien in zijn hoofd. De vele uitnodigingen om  medepelgrims te bezoeken in diverse landen, laat ik mooi aan mij voorbijgaan. Het lopen op de Camino en samen onderweg zijn geeft een “ wij” gevoel. In het gewone leven van alledag is dit heel anders. Het gaat jullie allen goed. Op naar een volgende uitdaging? Hartelijke groet Miets 👍