Maandag 15 september 13e wandeldag Ribadiso Da Baixo- O Pedrouzo

15 september 2025 - O Pedrouzo, Spanje

Het pakken van mijn rugzak voor transport en dat wat ik meeneem onderweg is routine geworden. Wel oppassen dat ik niets vergeet. Gisteren echt een relaxed dagje. Was tenslotte zondag 🤓Twee vroege pelgrims staan klaar voor vertrek. Het is 7 uur en het miezert 😩

Ontbijt in het restaurant aan de overkant en kan zeggen wat ik graag wil. Omelet en kaas. Krijg ik toch een spiegelei. Daar ben ik huiverig van. Gezichtsuitdrukking zegt genoeg. Google Translate is nu ook mijn beste vriend. Het wordt terug gebracht in gebakken reepjes 👍Met regenjas en gamaschen aan, hoedje op, vertrek ik om 8.45 uur in druilerige regen.

Vandaag door heuvelachtig landbouwgebied. Ben nog geen 500 meter onderweg, onder een brug allemaal graffiti en cartoon nr. 10.

IMG_4948

Op de drukke hoofdweg naar Arzúa komt een fietser voorbij. Geen helm op, helemaal in het zwart al trappend op fiets zonder ondersteuning bergop in de regen. Hoe gevaarlijk is dit?

Op de stoep het bronzen schelpteken. De dichte kant wijst de weg!

Een grote muurschildering geeft een gebouw kleur.

Bij een van de vele Albuerges in Arzúa staat een busje dat al bijna volgeladen is met koffers en rugzakken. Waar gaan die toch naartoe?

Het blijft miezeren. Voor al de pelgrims onderweg niet zo geweldig, voor de boeren wel. Deze regen trekt langzaam in de grond.

Zou wel eens willen zien hoe het hier gaat met stortbuien. Daar in steden en dorpen veel straten en pleinen afgedekt zijn met beton of asfalt. Net na het drukke centrum van Arzúa staat een religieuze vanuit een garage, pelgrims een stempel te geven.

 Even later op het bospad schreeuwende mountainbikers die omlaag scheuren. Opletten met zoveel wandelaars onderweg.

Dan komt er weer een stempel met was gemaakt voor €2,-. Er staat een hele rij, allemaal vrouwen, te wachten.

Meer dan 20 minuten.  Je kunt wel kiezen uit 20 verschillende afbeeldingen. Ik neem de boom des levens. Symbool van wijsheid, kracht, verbondenheid met het verleden en groei in het heden.

Even verder een ezel die vrij rondloopt. Maar in de bocht staat de eigenaar die vertelt dat hij de Camino met deze ezel heeft gelopen en zet een stempel in mijn pelgrimspaspoort.

Loop een tijdje met een man die zich voorstelt als John uit Canada. Hij is samen met zijn dochter onderweg. Pas met pensioen en zoekende hoe verder met z’n leven. Wat wil ik nog? Bij een volgende stempelpost met was, besluit ik door te lopen. Kom over een brug met allemaal strikjes en op de relingen stickers. Teveel om te bekijken.

Om 11.30 uur na 10 km pauze. Ik ga voor queso Arzúa, kaas uit de streek. Honing is hier ook te koop.

Bij een café, muur met flessen, heel apart.

Cafés zijn er vandaag genoeg en allemaal druk bezocht.

Tref Tanja en Lee uit Las Vegas. Ze gaan net iets eten in dit restaurant. Tanja geeft me een speld met Las Vegas op “ for beautifil people on the raod “ zegt ze. Daar hoor ik dus ook bij🤓!! 

IMG_5010

Op veel plekken kastanjebomen. De bolsters liggen in hopen langs en op het pad. Af en toe loop ik even alleen, niemand voor of achter mij 😊

Albuerge La Corona ( de kroon) is gesloten.

Op een afgestorven boom groeit een mooie oranje zwam. Wrsch. zwavel of trilzwam.

Loop nog een stukje met Paul en Denise uit Boston. Denise zegt. De Camino laat je sterke en zwakke kanten zien en voelen. Bij haar zijn dit de voeten. Ze vind dat ik “ verry good running” , oftewel erg goed loop. Dat klopt. Heb weinig problemen. En dan komt bij een splitsing onder een brug cartoon 11.

IMG_5013

Om 15.15 uur na 23 km arriveer ik in Pension 23- Vinte e Tres. Een grote kamer met 3 bedden. Er is een ruimte beneden waar je kunt zitten en een automaat met drank, chips e.d. Twee jonge vrouwen uit Madrid hebben eten warm gemaakt in de magnetron. Kom met hen in gesprek. Ze vinden het wandelen wel zwaar en hebben besloten om straks thuis, actiever te worden. Dit vinden ze niks. Iedere 5 km rusten. Ze zijn gestart in Sarria, 100 km voor Santiago. Sluit af met nog enkele spreuken op lantaarnpalen. “ Geloof in de Heer met je hele hart ♥️ “. God geeft niets om stempels!!

Jacobus, ik kom er aan, morgen op naar Santiago. 

IMG_4977

Foto’s

10 Reacties

  1. Rita:
    15 september 2025
    Meid wat een dag,wat zul jij moe zijn.
    Hoop dat je toch kunt slapen Welterusten voor straks
  2. Annie:
    15 september 2025
    🍀🥰
  3. Hans:
    15 september 2025
    Miets, ik heb geprobeerd via Ai te achterhalen wie de cartoonist is van de tekeningen van het hoofd met de stenen in de hersenen. Helaas is deze nog onbekend in de wereld van de kunstmatige intelligentie. (Soms maar goed ook om anoniem te blijven) Maar maakt wel nieuwsgierig naar de achtergrond van deze persoon.
    Heel veel succes met de laatste kilometers, chapeau , we hebben genoten van je dagelijkse reisverslagen.
  4. Maria Boudewijns:
    15 september 2025
    Ja mooi verhaal weerom ,
    De dag weer goed door gekomen ,,
    Knap Miets geniet nog van de laatste kmers naar Santiago hopelijk een drogere dag
    Toi toi toi
  5. Marianne:
    15 september 2025
    Miets veel succes met de laatste kilometers! Petje af!
  6. Hanny:
    15 september 2025
    Eerder dan verwacht in Santiago, Miets?
  7. Leon:
    15 september 2025
    🪨 Hoofden vol Stenen, een poëtische cyclus in vier delen door ChatGPT:

    I. Zwijgende Last

    Ik draag geen kroon,
    maar stenen.
    Gestapeld in mijn schedeldak,
    als ruïnes van vergeten gedachten.

    De wereld ziet mijn ogen dicht,
    maar hoort mijn stilte niet.
    Geen woord, geen traan,
    alleen lijnen in krijt
    en een dag die blijft terugkomen:
    07.25
    Een herinnering zonder stem.

    II. Schreeuw in Krijt

    Er komt een moment
    dat zelfs stenen gaan schuren.
    Ze schuiven, krassen,
    bonken tegen mijn binnenkant.

    Mijn mond breekt open,
    een storm van ruw geluid
    blaast door de kieren van mijn zijn.
    Niet om gehoord te worden,
    maar omdat zwijgen pijn doet.

    Langs mijn schreeuw
    krast iemand opnieuw die datum:
    07/25
    Als een wonde op een muur die niemand wast.

    III. Berusting in Beton

    Nu ben ik witgekalkt,
    zwart omlijnd,
    en stil.
    De stenen liggen nog,
    maar ik draag ze als
    een oude vriend
    die blijft slapen op mijn sofa.

    Mijn ogen blijven dicht.
    Niet uit pijn,
    maar uit vrede.

    En onder mijn kin
    fluistert het beton:
    07.25 ♥
    Liefde, zelfs voor dat wat zwaar is.
    Zelfs voor dat wat blijft.

    IV. Zwevende Gedachten

    Ze liggen niet meer zwaar,
    die stenen in mijn hoofd.
    Ze zweven.
    Alsof zelfs herinnering
    ooit licht kan worden
    als je het lang genoeg draagt.

    Ik frons nog,
    niet uit pijn,
    maar uit weten.
    Want elke rimpel is een bladzijde
    uit een boek dat ik niet wilde schrijven
    maar toch heb gelezen.

    En nog steeds staat het daar:
    07.25
    Niet langer als wonde,
    maar als watermerk
    van wie ik werd.
  8. Iet:
    16 september 2025
    Weer hele mooie ontmoetingen, jammer vanwege het miezerige weer, maar toch succes met de laatste kilometers
  9. Anne-Miek P:
    16 september 2025
    Fijn dat je zo levendig schrijft en het is of ik er zelf loop.
    veel succes met je laatste dag Miets.
  10. Liesbeth van der Sanden:
    17 september 2025
    Miets geniet van je laatste km.
    Toi toi toi. Klasse weer mooie ervaringen.

    Mooi om een document te hebben voor na deze tocht