Zaterdag 20 september 17e wandeldag Santa Mariña-Olveiroa

Deze foto’s horen nog bij het verhaal van gisteren 19-9. Reden dat reislogger ze niet geplaatst heeft? 

 Bedankbriefje 🤓 De grote sponszwam De emigrant.             Vragend poesje.                                   Om 6 uur wordt ik wakker van de regen. Het komt met bakken naar beneden. Draai me nog maar eens om daar ontbijt vanaf 8 uur is. Wanneer ik om 9 uur vertrek miezert het. Toch maar regencape en hoedje op. Rond 11 uur is het droog. Dan volgt de hoogste berg uit de streek, de Arco op 556 meter, een pittig klimmetje.Eenmaal boven op een kleine bergpas heb ik mooi zicht op het stuwmeer van Fervenza.Loop omlaag en daar moet ik ergens een pijl gemist hebben. Google Maps is daarna mijn beste vriend die me via een omweg terug op de route brengt. Zie routesteen met mannetje en iets wat een groene pijl is. Geen spectaculaire dingen vandaag. Valt me op dat de veebedrijven groter en moderner zijn. Dat de koeien op stal blijven. Net zoals in Nederland is de maisoogst in volle gang. Topweken voor loonwerkers. Grote trekkers met dito aanhangwagens volgeladen, rijden af en aan. De giertonnen erachteraan. De mest wordt bovenop gesproeid en niet ondergewerkt zoals bij ons de regels zijn. Hier is bijna álle landbouwgrond wat ik zie gebruikt voor maïs teelt. Een enkel stuk is grasland. Monocultuur mag bij ons ook niet. Om 12 uur pauzeer ik bij een café langs de grote weg. Zit ik weer op de route zie ik. In het half uur dat ik er zit,  zijn 8 volgeladen trekkers langsgekomen en 4 met giertonnen erachter. De vliegen hebben vandaag vrij spel. Een jong stel uit Zwitserland vind het verschrikkelijk en vertrekken gauw genoeg. Twee dames uit Australië en een uit Duitsland spreken me aan waar ik naartoe wandel. Finesterra en daarna Muxia. Zij gaan alleen naar Muxia en dan naar huis. Ze hebben elkaar jaren geleden leren kennen, ergens op een Camino. Alexandra uit Polen spreek ik ook nog even. Zij loopt naar Muxia en dan naar huis. Wanneer ik het dorp binnenloop een prachtige muurschildering met een vos uit 2024. Wanneer ik navraag bij het café heeft het iets met een legende te maken.Om 13.15 uur na 16 km ben ik bij Casa Loncho in Olveiroa. Na douchen en kleren wassen maak ik nog rondje dorp. Dit is niet veel. Zijn wel 3 mogelijkheden om te overnachten en dito eetgelegenheden. Op een niet uitziend terras eet ik vast omelet met kaas, gemengde sla en frites. Een kleine hond komt er in het zonnetje, dat dan net schijnt ontspannen bijliggen. Snap niet dat in zo’n onooglijk café het eten zo goed smaakt.